Ο Βοϊδομάτης στο γεφύρι της Αρίστης

Ο Βοϊδομάτης πηγάζει μέσα στη χαράδρα του Βίκου και βγαίνει κάτω από την Αρίστη, και το νερό του ξαφνιάζει: τόσο διάφανο που οι πέτρες του βυθού είναι κοφτές από την όχθη, και πράσινο αντί για μπλε εξαιτίας του ασβεστόλιθου. Εδώ μπαίνουν τα φουσκωτά του ράφτινγκ, κι εδώ το παλιό τοξωτό γεφύρι περνά τον δρόμο προς το Πάπιγκο.

Το γεφύρι δίνει το κλασικό κάδρο — πέτρινο τόξο, πλατάνια σκυμμένα πάνω από το νερό, και η αντανάκλαση και των δύο όταν η επιφάνεια είναι ακίνητη. Πιο κάτω, η όχθη ισιώνει σε αμμοβοτσαλωτές γλώσσες που τις πατάς και βρίσκεσαι στη μέση του ποταμού, με δάσος και από τις δύο πλευρές και καμία κατασκευή μέσα στην εικόνα.

Το πρωί είναι η ώρα. Η κοιλάδα είναι στενή, οπότε ο ήλιος φτάνει αργά και φεύγει νωρίς, και τις πρώτες ώρες το νερό μένει στη σκιά ενώ τα δέντρα από πάνω φωτίζονται — αυτή η διαφορά είναι που κάνει το πράσινο να διαβάζεται. Αργότερα, ο ήλιος πάνω στην επιφάνεια καίει τις αντανακλάσεις.

Το ποτάμι είναι κρύο όλο τον χρόνο, γύρω στους πέντε με επτά βαθμούς ακόμη και τον Αύγουστο, οπότε το τσαλαβούτημα κρατά λίγο. Οι πέτρες στην όχθη είναι στρογγυλές και κυλούν κάτω από τα πόδια. Την άνοιξη η ροή είναι μεγάλη και γρήγορη και οι γλώσσες εξαφανίζονται· το τέλος του καλοκαιριού και το φθινόπωρο δίνουν το πιο ήρεμο και καθαρό νερό.