Το θεωρείο της Οξιάς πάνω από τη χαράδρα του Βίκου

Η Οξιά είναι το πιο εύκολο από τα θεωρεία του Βίκου και παραμένει το πιο εντυπωσιακό. Λίγα λεπτά ανηφόρα με το αυτοκίνητο από το Μονοδένδρι καταλήγουν σε ένα μικρό πάρκινγκ, και ένα επίπεδο μονοπάτι λίγων λεπτών σας βγάζει σε ένα βραχώδες μπαλκόνι στην ίδια την άκρη της χαράδρας, με κάγκελο στον γκρεμό. Από εκεί το φαράγγι ανοίγει και προς τις δύο κατευθύνσεις — ένα χάσμα από γκρίζο και λευκό ασβεστόλιθο με έντονο πράσινο δάσος πολύ χαμηλά.

Φωτογραφικά δίνει δύο εντελώς διαφορετικά κάδρα από το ίδιο σημείο. Κοιτώντας έξω, παίρνεις την κλίμακα: οι φιγούρες πάνω στον βράχο διαβάζονται σαν μικρά σημάδια μπροστά σε ένα τείχος πέτρας. Γυρίζοντας προς τα πίσω, τα πεύκα και ο επίπεδος βράχος κάνουν καθαρό πρώτο πλάνο με ουρανό πίσω, πολύ πιο ευγενικό για πορτρέτα από το να φωτογραφίζεις μέσα στο κενό.

Το πρώτο φως είναι η ώρα. Η ομίχλη μαζεύεται τη νύχτα στον πάτο και διαλύεται αργά, το ανατολικό τοίχωμα πιάνει το πρώτο φως ενώ το δυτικό μένει στη σκιά, και δεν υπάρχει κανείς. Ως αργά το πρωί ο ήλιος είναι από πάνω και η χαράδρα γίνεται επίπεδη και θολή· το απόγευμα επιστρέφει λίγη ζεστασιά αλλά και κόντρα φως.

Το σημείο είναι πραγματικά εκτεθειμένο. Υπάρχει κάγκελο στην κύρια εξέδρα αλλά όχι σε όλο το χείλος, και ο αέρας μπορεί να είναι δυνατός. Δεν είναι μέρος για ελαφριά υφάσματα, μακριά πέπλα ή για όποιον δεν στέκεται σταθερά κοντά σε γκρεμό.