Το Μεγάλο Πάπιγκο κάτω από τους πύργους της Αστράκας

Το Πάπιγκο είναι στην πραγματικότητα δύο χωριά, το Μεγάλο και το Μικρό, καθισμένα σε ένα σκαλί κάτω από τους πύργους της Αστράκας — γυμνά ασβεστολιθικά τοιχώματα που υψώνονται πάνω από χίλια μέτρα κατευθείαν από τα λιβάδια πίσω από τα σπίτια. Η κλίμακα αυτού του φόντου είναι που κάνει το χωριό να φωτογραφίζεται όπως πουθενά αλλού στην Ελλάδα.

Το Μεγάλο Πάπιγκο είναι το μεγαλύτερο και έχει το κεντρικό καλντερίμι, τα πλατάνια, την πλατεία της εκκλησίας και μια σειρά από αναστηλωμένα πέτρινα αρχοντικά με πλακοσκεπές και βαριές ξύλινες πόρτες. Όλα είναι χτισμένα από την ίδια γκρίζα πέτρα με το βουνό, οπότε ολόκληρο το κάδρο είναι ένα υλικό και το φως κάνει όλη τη δουλειά.

Οι πύργοι βλέπουν περίπου νοτιοδυτικά, οπότε παίρνουν την τελευταία ώρα του ήλιου και γίνονται βερικοκί ενώ το χωριό από κάτω είναι ήδη στη σκιά — αυτή η διχοτόμηση είναι η πιο δυνατή εικόνα εδώ. Το πρωί είναι πιο επίπεδο αλλά καλό για τα ίδια τα σοκάκια, που είναι στενά και κρατούν απαλό ανακλώμενο φως.

Στην άκρη του χωριού το ρέμα Ρογκοβό περνά από τις Κολυμπήθρες, φυσικές πέτρινες γούρνες σκαμμένες στην κοίτη, δέκα λεπτά περπάτημα από την πλατεία. Το Πάπιγκο είναι μικρό και κυρίως ξενώνες, οπότε γεμίζει τα σαββατοκύριακα και τον Αύγουστο· μια καθημερινή του Ιουνίου ή του Οκτωβρίου είναι σχεδόν άδεια.