Το μπαλκόνι της Μακρινίτσας πάνω από τον Παγασητικό

Η Μακρινίτσα είναι στοιβαγμένη πάνω σε μία απότομη ισοϋψή πάνω από τον Βόλο, οπότε όλο το χωριό κοιτάζει προς μία κατεύθυνση: έξω, στον Παγασητικό. Η κεντρική πλατεία είναι η ανταμοιβή. Κάθεται σε πέτρινο άνδηρο στην άκρη του γκρεμού, με μαρμάρινη βρύση, τεράστια πλατάνια, τραπεζάκια από κάτω, και τίποτα ανάμεσα σε εσάς και οκτακόσια μέτρα αέρα πριν αρχίσουν η πόλη και ο κόλπος.

Πίσω από την πλατεία, τα σοκάκια είναι καθαρή πηλιορείτικη αρχιτεκτονική: λευκόγκριζα πέτρινα σπίτια με πλακοσκεπές, ξύλινοι όροφοι που προεξέχουν πάνω σε φουρούσια, και ζωγραφιστοί φεγγίτες πάνω από τις πόρτες. Στο χωριό δεν μπαίνουν αυτοκίνητα — παρκάρετε ψηλά και κατεβαίνετε με τα πόδια — οπότε τα σοκάκια μένουν ήσυχα και η πέτρα κάτω από τα πόδια σας γίνεται όλο το δάπεδο της εικόνας.

Η θέα βλέπει περίπου νοτιοανατολικά πάνω από τον κόλπο, που σημαίνει θολούρα το μεσημέρι και ένα απαλό, ζεστό πλύσιμο φωτός αργά το απόγευμα. Ο χειμώνας και οι αρχές της άνοιξης δίνουν τον καθαρότερο αέρα και την πιο κοφτή γραμμή βουνών απέναντι· ο Αύγουστος είναι όμορφος αλλά συχνά γαλακτερός.

Να είστε ειλικρινείς με το περπάτημα. Το χωριό είναι μια σκάλα, και το να πας από την πλατεία στον Άγιο Ιωάννη ή στα πάνω σοκάκια θέλει πραγματική ανάβαση σε γυαλισμένη πέτρα. Τα σαββατοκύριακα και τις αργίες η πλατεία γεμίζει εκδρομείς από τον Βόλο· ένα πρωινό μέσα στη βδομάδα είναι άλλος τόπος.