Ο όρμος της Νταμούχαρης

Η Νταμούχαρη είναι το μοναδικό φυσικό λιμάνι της ανατολικής πηλιορείτικης ακτής, και είναι μόλις μεγαλύτερη από μια αυλή: ένα πέταλο γκρίζων βοτσάλων, μια πέτρινη προβλήτα, μια χούφτα σπίτια και ταβέρνες, και τα ερείπια ενός μικρού μεσαιωνικού πύργου στο ακρωτήρι από πάνω. Τα αυτοκίνητα σταματούν στην κορυφή του λόφου, οπότε ο ίδιος ο όρμος είναι ήσυχος και περπατιέται.

Το νερό είναι ο λόγος να φωτογραφίσεις εδώ. Πάει από διάφανο σε βαθύ πράσινο πάνω από τις ανοιχτόχρωμες πέτρες, και ένα ήρεμο πρωινό οι αντανακλάσεις από τα βραχώδη τοιχώματα δίνουν σε όλο τον όρμο ένα απαλό ανακλώμενο φως. Η παλιά πέτρινη γλίστρα και τα χαμηλά τοιχάκια γύρω της είναι λειασμένα και φωτογραφίζονται ως καθαρές, ξεκάθαρες γραμμές.

Στην πράξη υπάρχουν δύο όρμοι: ο μικρός με τις ταβέρνες και, μέσα από ένα σύντομο βραχώδες μονοπάτι, ένας δεύτερος με τα ερείπια του πύργου από πάνω. Δουλεύουν και οι δύο· ο δεύτερος είναι πιο άδειος. Κανένας δεν έχει πολλή σκιά, και τα βότσαλα είναι σκληρά για γυμνά πόδια — φέρτε κάτι να πατάτε.

Τα πρωινά είναι τα καλύτερα. Ο όρμος βλέπει ανατολικά, οπότε πιάνει τον ήλιο νωρίς και τον χάνει πίσω από το βουνό αργά το απόγευμα — το αντίθετο από τις περισσότερες ελληνικές παραλίες. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο οι ταβέρνες γεμίζουν από το μεσημέρι· τον Μάιο, τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο είναι σχεδόν άδεια.