Παναγία Παραπορτιανή στο πρωινό φως

Παραπορτιανή σημαίνει η εκκλησία δίπλα στην παραπόρτα, και ακριβώς αυτό ήταν: ένα παρεκκλήσι πλάι στη μικρή πύλη του χαμένου μεσαιωνικού κάστρου. Ανάμεσα στον 15ο και τον 17ο αιώνα χτίστηκαν πάνω και γύρω του άλλα τέσσερα, και μετά όλα ασβεστώθηκαν ώσπου το σύνολο να διαβάζεται ως ένα ενιαίο λιωμένο γλυπτό από τρούλους, αντηρίδες και καμπύλους τοίχους, εκεί όπου το Κάστρο συναντά τη θάλασσα.

Φωτογραφικά είναι ασυνήθιστο γιατί δεν έχει πρόσοψη. Κάντε τον γύρο του και κάθε βήμα δίνει άλλη σιλουέτα, ενώ η δυτική πλευρά βάζει ανοιχτή θάλασσα ακριβώς πίσω από τη λευκή μάζα. Είναι ένα από τα ελάχιστα θέματα της Μυκόνου που δεν χρειάζονται στιλιζάρισμα — ένα ζευγάρι με λιτά ρούχα μπροστά σε αυτό το σχήμα είναι ολόκληρη η εικόνα.

Το φως κρίνει τα πάντα. Το πρωί χαϊδεύει πλάγια τις καμπύλες και δίνει σκιά και όγκο στους τρούλους, ενώ η μικρή πλατεία μπροστά είναι άδεια. Στις έντεκα ο ήλιος είναι από πάνω, ο ασβέστης γίνεται επίπεδος σαν κιμωλία και υπάρχει μόνιμη ουρά από κινητά. Το απόγευμα το κτίσμα μπαίνει στη σκιά του, κάτι που δουλεύει μόνο αν θέλετε σιλουέτα πάνω σε φωτεινή θάλασσα. Η εκκλησία ασβεστώνεται κάθε άνοιξη, οπότε το λευκό είναι στα καλύτερά του στις αρχές του καλοκαιριού.

Είναι ενεργός ναός: φωτογραφίστε από έξω, αφήστε ελεύθερη την είσοδο και απομακρυνθείτε εντελώς αν γίνεται λειτουργία. Η πλατεία είναι μικρή, οπότε η φωτογράφιση δουλεύει με σύντομα περάσματα αντί για μακρύ στήσιμο — και η Μικρή Βενετία είναι τριάντα μέτρα πιο πέρα, κάτι που κάνει τα δύο προφανές ζευγάρι.