Παραλία Άγιος Ιωάννης με τη Δήλο στον ορίζοντα

Ο Άγιος Ιωάννης είναι μια κοντή ημισέληνος από ανοιχτόχρωμη άμμο στη νοτιοδυτική ακτή, χωμένη πίσω από ένα ακρωτήρι που την προστατεύει από τον βοριά. Ακριβώς απέναντι, στο κανάλι, βρίσκονται η Δήλος και η Ρήνεια, χαμηλές και γυμνές, και ο ήλιος δύει λίγο-πολύ από πάνω τους. Είναι ο κολπίσκος που έγινε για λίγο διάσημος από τη Σίρλεϊ Βαλεντάιν, και έχει μείνει μικρός: ένα εκκλησάκι, δυο ταβέρνες, βράχια στη βόρεια άκρη.

Για μια φωτογράφιση λύνει πολλά προβλήματα ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει ανηφόρα ούτε χείλος γκρεμού, η άμμος είναι αρκετά ανοιχτόχρωμη ώστε να επιστρέφει φως στα πρόσωπα, το νερό βαθαίνει ήπια για όποιον θέλει να μπει, και τα νησιά στον ορίζοντα δίνουν στο κάδρο βάθος που μια άδεια θάλασσα δεν δίνει ποτέ. Τα βράχια στη βόρεια άκρη προσθέτουν δομή — ένα σημείο να καθίσει κανείς, μια γραμμή να περπατήσει — και κρατούν τα κτίρια έξω από το φόντο.

Το φως είναι το ζητούμενο. Από τον Μάιο ώς τον Αύγουστο περίπου ο ήλιος δύει πίσω από τη Δήλο, οπότε παίρνετε σκληρή σιλουέτα στον ορίζοντα και έναν χάλκινο δρόμο πάνω στο νερό· την άνοιξη και το φθινόπωρο γυρίζει νοτιότερα και βυθίζεται στο ανοιχτό πέλαγος. Η γαλάζια ώρα μετά κρατά ασυνήθιστα πολύ εδώ, γιατί το ακρωτήρι κόβει τον αέρα και κανείς δεν βιάζεται να φύγει.

Πρακτικά: δύο beach club καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της άμμου και οι ξαπλώστρες τους δεν είναι φόντο που θέλετε, οπότε ο χώρος εργασίας είναι η ελεύθερη, βραχώδης βόρεια άκρη. Το πάρκινγκ είναι ένα μικρό οικόπεδο στον δρόμο από πάνω και γεμίζει στη σεζόν. Και όταν το μελτέμι κλείνει τις βόρειες παραλίες, εδώ είναι η προστατευμένη πλευρά του νησιού — ακριβώς τότε κερδίζει τη θέση της σε ένα πρόγραμμα φωτογράφισης.