Ο φάρος στο ακρωτήρι Κερί στο ηλιοβασίλεμα

Πέρα από το χωριό Κερί ο δρόμος ανεβαίνει στη νοτιοδυτική άκρη του νησιού και σταματά σε έναν φάρο στο χείλος του γκρεμού. Ο ίδιος ο πύργος είναι μέτριος· σημασία έχει το πού στέκεται — διακόσια μέτρα κατακόρυφου ασβεστόλιθου πάνω από τη θάλασσα, εκεί όπου τελειώνει η Ζάκυνθος και αρχίζει το ανοιχτό Ιόνιο. Στην ανάβαση, τα σημεία θέας στην άκρη του δρόμου βλέπουν βόρεια προς τις Μυζήθρες, δύο βραχονησίδες-πυραμίδες που στέκονται στα ανοιχτά κάτω από τους γκρεμούς.

Είναι το καλύτερο ηλιοβασίλεμα του νησιού και, σε αντίθεση με το Ναυάγιο, είναι τόπος όπου μπορείς πραγματικά να σταθείς, όχι μόνο να κοιτάξεις προς τα κάτω. Τα κάδρα χωρίζονται καθαρά: ευρύ, με το ζευγάρι στο άνδηρο του γκρεμού και τίποτα εκτός από θάλασσα και ουρανό· και κοντινό, με τον φάρο και την ξερολιθιά να δίνουν δομή. Επειδή το έδαφος είναι ανοιχτό από τις τρεις πλευρές, το φως τυλίγει αντί να πέφτει από τη μία μεριά.

Ο ήλιος δύει κατευθείαν στο πέλαγος, οπότε ανάβει όλος ο ουρανός και το μέτωπο του γκρεμού πίσω κρατά ζεστό φως για λίγο ακόμη. Ελάτε την τελευταία ώρα και μείνετε είκοσι λεπτά μετά τη δύση: το πλήθος που μαζεύεται στη βεράντα της ταβέρνας φεύγει αμέσως, και το καλύτερο χρώμα είναι αυτό που χάνει. Η άνοιξη γεμίζει αγριολούλουδα την κορυφή· ο Αύγουστος την καίει σε άχυρο.

Πρακτικά: οι άκρες των γκρεμών δεν έχουν κιγκλίδωμα, το χώμα θρυμματίζεται στο χείλος και η πτώση είναι πραγματική — κρατήστε όλους μακριά και μην κάνετε ποτέ βήματα προς τα πίσω για ευρύτερο κάδρο. Το τελευταίο κομμάτι του δρόμου είναι στενό, το πάρκινγκ είναι ένα χωμάτινο κομμάτι κοντά στην ταβέρνα, και μετά τη δύση δεν υπάρχει φωτισμός. Πάρτε φακό και κάτι για τον αέρα.