Τα ερείπια του κάστρου της Οίας στο τελευταίο φως

Το ερείπιο που οι ντόπιοι λένε Λόντζα, ή κάστρο του Αγίου Νικολάου, είναι εκεί όπου η Οία απλώς σταματά: ένας χαμηλός προμαχώνας από σκούρα ηφαιστειακή πέτρα στο δυτικό άκρο του μαρμάρινου δρόμου, με εκατό μέτρα γκρεμού να πέφτουν προς το Αμμούδι από κάτω. Πιο πέρα δεν υπάρχει τίποτα χτισμένο, οπότε το χείλος της καλντέρας, η Θηρασιά και το ηφαίστειο που καπνίζει χωράνε όλα σε ένα κάδρο πίσω από ένα ζευγάρι στο τείχος.

Αυτό που το κάνει να δουλεύει φωτογραφικά είναι η πέτρα. Παντού αλλού στην Οία το προσκήνιο είναι ασβέστης, και ο ασβέστης καίγεται μόλις χαμηλώσει ο ήλιος· εδώ ο σκούρος προμαχώνας κρατά λεπτομέρεια και δίνει πάτωμα στο κάδρο. Από το τείχος το χωριό κλιμακώνεται ανατολικά σε στρώσεις λευκού και μπλε — η εικόνα για την οποία έρχονται όλοι — ενώ από το μονοπάτι λίγο πιο κάτω το ίδιο το ερείπιο γίνεται η σιλουέτα.

Ο χρόνος είναι το παν. Η πλατφόρμα του κάστρου αρχίζει να γεμίζει περίπου μιάμιση ώρα πριν τη δύση και στην τελευταία μισή ώρα είναι ώμο με ώμο· η ειλικρινής λύση είναι είτε η ανατολή — η ίδια θέα, με κόντρα φως και εντελώς άδεια, με την καλντέρα σε ψυχρό μπλε — είτε μια φωτογράφιση ηλιοβασιλέματος από τον μαρμάρινο δρόμο πενήντα μέτρα ανατολικά, όπου το ερείπιο μπαίνει μέσα στο κάδρο αντί να το πατάτε. Τον χειμώνα ο ήλιος δύει αρκετά νοτιότερα ώστε να πέφτει πίσω από τη Θηρασιά αντί για το ανοιχτό νερό, κάτι πιο όμορφο απ' ό,τι ακούγεται.

Πρακτικά: ο δρόμος είναι γυαλισμένο μάρμαρο και πραγματικά γλιστράει, στην ώρα αιχμής δεν υπάρχει χώρος για τρίποδο, και οι μέρες με κρουαζιερόπλοια φέρνουν το πλήθος νωρίτερα. Ελέγξτε το πρόγραμμα των κρουαζιερόπλοιων για την ημερομηνία πριν κλείσετε βραδινό ραντεβού.