Ο φάρος του Ακρωτηρίου στον νότιο γκρεμό

Ο φάρος του Ακρωτηρίου είναι ένα χαμηλό λευκό φαροφυλάκειο με κοντόχοντρο πύργο, χτισμένο το 1892 στο γυμνό ακρωτήρι που κλείνει την καλντέρα από τα νοτιοδυτικά. Εδώ έξω δεν υπάρχει τίποτα άλλο: ένας χωμάτινος κύκλος για στροφή, λίγα μέτρα ξερό χορτάρι και ηφαιστειακό χώμα, και μετά ο γκρεμός. Η καλντέρα και το ηφαίστειο είναι βορειοανατολικά, το ανοιχτό Αιγαίο δυτικά και νότια.

Η γοητεία βρίσκεται στην αφαίρεση. Όλα τα άλλα στη Σαντορίνη έχουν στρώσεις από κτίρια, πισίνες και κόσμο· εδώ το κάδρο είναι ένας λευκός πύργος, ουρανός και θάλασσα, και το ζευγάρι μπορεί να τοποθετηθεί οπουδήποτε μέσα του. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο το ακρωτήρι πρασινίζει με αγριολούλουδα· στο κατακαλόκαιρο καίγεται σε ώχρα και γκρι — δύο εντελώς διαφορετικές εικόνες από τις ίδιες συντεταγμένες.

Η ιστορία του φωτός είναι απλή και καλύτερη από της Οίας: ο ήλιος δύει μέσα σε ανοιχτό νερό, όχι πίσω από νησί, οπότε όλος ο ουρανός ανάβει και ο πύργος παίρνει σκληρό πορτοκαλί πλάγιο φως. Στο μέσο του καλοκαιριού ο ήλιος δύει βορειοδυτικά, πέρα από το χείλος της καλντέρας, φωτίζοντας τον πύργο από τα δεξιά· τον χειμώνα γυρίζει νότια και βυθίζεται σχεδόν ευθεία στη θάλασσα. Μείνετε και μετά τη δύση — ο φανός ανάβει στη γαλάζια ώρα και δεν έχει μείνει κανείς γύρω.

Πρακτικά: ο περίβολος ανήκει στο Πολεμικό Ναυτικό και η πύλη μένει κλειδωμένη, οπότε κάθε κάδρο βγαίνει από το έδαφος έξω από τον φράχτη — εκεί είναι έτσι κι αλλιώς οι καλές γωνίες. Η άκρη του γκρεμού δεν έχει κιγκλίδωμα και το χώμα θρυμματίζεται, οπότε κρατηθείτε μακριά. Δεν υπάρχει καφέ, σκιά ή τουαλέτα, ο αέρας είναι συνεχής και το τελευταίο χιλιόμετρο του δρόμου είναι στενό — υπολογίστε είκοσι πέντε λεπτά από τα Φηρά και φτάστε με περιθώριο.