Ο μόλος του Μανδρακίου — οι ανεμόμυλοι και τα ελάφια στο σούρουπο

Το Μανδράκι είναι το παλιό λιμάνι ακριβώς έξω από τα μεσαιωνικά τείχη, και ο πέτρινος μόλος του είναι η πιο διακριτικά φωτογενής βόλτα της πόλης της Ρόδου. Από τους δεκατέσσερις ανεμόμυλους που κάποτε άλεθαν το σιτάρι που ξεφόρτωναν τα πλοία σώζονται τρεις, σε ίσες αποστάσεις πάνω στον βραχίονα, με το χαμηλό στρογγυλό φρούριο του Αγίου Νικολάου να τον κλείνει στην άκρη προς τη θάλασσα. Στην είσοδο του λιμανιού δύο κολόνες κρατούν τα χάλκινα ελάφια, τον Έλαφο και την Ελαφίνα — το σημείο όπου, κατά τη λαϊκή και λανθασμένη παράδοση, στεκόταν ο Κολοσσός.

Αυτό που κερδίζει εδώ ο φωτογράφος είναι ρυθμός. Επαναλαμβανόμενες κατασκευές σε ευθεία γραμμή είναι ασυνήθιστες στην Ελλάδα: ένα ζευγάρι μπορεί να περπατά τον μόλο και να δείχνει μικρό ανάμεσα σε δύο μύλους, ή να κλείνεται σε κοντινό κάδρο μπροστά σε έναν, με μόνο πέτρα και ουρανό πίσω. Γυρίστε ανάποδα και τα μεσαιωνικά τείχη με τους πύργους του παλατιού κλείνουν την άλλη άκρη της εικόνας.

Το απόγευμα ο ήλιος φωτίζει πλάγια τους μύλους από τα δυτικά και ζεσταίνει το τείχος της παλιάς πόλης πίσω τους. Το σούρουπο είναι ακόμη καλύτερο: μύλοι και φρούριο φωτίζονται, το νερό του λιμανιού στρώνει και τους διπλασιάζει, και ο ουρανός πάνω από τα τείχη κρατά χρώμα για είκοσι καλά λεπτά. Το πρωί ο ήλιος είναι πίσω από τους μύλους, χρήσιμο μόνο για σιλουέτες.

Πρακτικά: ο μόλος είναι δημόσιος, ελεύθερος και ανοιχτός όλες τις ώρες, οπότε είναι η αξιόπιστη εναλλακτική όταν έχει κλείσει κάποιος χώρος. Οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων περνούν το μεσημέρι και αραιώνουν ώς τις έξι. Με βοριά η θαλάσσια πλευρά παίρνει ψεκάδες. Το πάρκινγκ δίπλα στο Μανδράκι είναι δύσκολο — είναι δέκα λεπτά με τα πόδια από την πύλη της παλιάς πόλης, που είναι και το ευκολότερο σχέδιο.