Ο όρμος Άντονι Κουίν από τα ανατολικά βράχια

Το ελληνικό όνομα του όρμου είναι Βαγιές· όλοι οι άλλοι τον λένε Άντονι Κουίν, από τον ηθοποιό που αγόρασε τη γη το 1961 ενώ γύριζε εκεί κοντά τα «Κανόνια του Ναβαρόνε». Είναι μια κοντή εσοχή κομμένη σε ένα ακρωτήρι με πεύκα στην κορυφή, με βοτσαλωτή παραλία στον μυχό και πλάκες σκούρου γκρίζου βράχου που κατεβαίνουν σκαλοπάτι-σκαλοπάτι σε νερό που μένει τιρκουάζ ακόμη και σε συννεφιά.

Ο βράχος είναι αυτό που το κάνει φωτογραφικό. Η ανατολική πλευρά είναι μια σειρά από φυσικά σκαλοπάτια και ράφια που δίνουν στη φωτογράφιση επίπεδα, οδηγητικές γραμμές και μια καθαρή άκρη πάνω από βαθύ μπλε, χωρίς ούτε ένα κτίριο στο κάδρο — σπάνιο σε αυτή την ακτή. Ένα ζευγάρι τοποθετημένο χαμηλά στα ράφια, με το απέναντι τοίχωμα του όρμου πίσω του, κερδίζει κλίμακα· ψηλά, κερδίζει ολόκληρο τον κόλπο.

Ο όρμος ανοίγει βορειοανατολικά, οπότε παίρνει τον πρώιμο ήλιο κατάματα και το νερό φωτίζεται από κάτω τις πρώτες ώρες της ημέρας. Το μεσημέρι το φως είναι σκληρό, τα βότσαλα καλύπτονται από ξαπλώστρες και έχουν φτάσει τα σκάφη. Αργά το απόγευμα η σκιά του δυτικού τοιχώματος πέφτει στον όρμο — ευγενική για το δέρμα, αλλά το νερό χάνει το χρώμα του. Άνοιξη και φθινόπωρο δίνουν την πιο διάφανη θάλασσα· στο κατακαλόκαιρο το χρώμα υπάρχει ακόμη, αλλά υπάρχουν και όλοι οι άλλοι.

Πρακτικά: γεμίζει από τις δέκα το πρωί και οι μέρες με κρουαζιερόπλοια είναι χειρότερες, οπότε το «νωρίς» δεν είναι προτίμηση αλλά σχέδιο. Η κάθοδος είναι ένα απότομο πλακόστρωτο μονοπάτι από ένα μικρό πληρωμένο πάρκινγκ πιο πάνω, ο βράχος γλιστράει όπου είναι βρεγμένος, και δεν υπάρχει σκιά στα ράφια — ίσια παπούτσια με πρόσφυση, νερό, και ένα βήμα πίσω από την άκρη.