Τα μαρμάρινα σοκάκια της Απειράνθου αργά το απόγευμα

Η Απείρανθος βρίσκεται ψηλά στις πλαγιές του Φαναριού, και είναι φτιαγμένη από αυτό που είναι φτιαγμένο το βουνό: ναξιακό μάρμαρο. Τα σοκάκια είναι στρωμένα με αυτό, τα σκαλιά κομμένα από αυτό, οι παραστάδες, οι καμάρες, ακόμη και τα αυλάκια απορροής είναι μάρμαρο, ενώ τα σπίτια ανάμεσά τους είναι γκρίζα πέτρα και όχι ασβέστης. Την ίδρυσαν αιώνες πριν άποικοι από την Κρήτη και το χωριό μιλά ακόμη με τη δική του προφορά· δύο βενετσιάνικοι πυργόσπιτα στέκουν μέσα στα σοκάκια.

Για τον φωτογράφο η γοητεία είναι το ενιαίο υλικό. Όλα μέσα στο κάδρο είναι η ίδια πέτρα, οπότε το χρώμα έρχεται μόνο από μια πόρτα, μια βουκαμβίλια ή τα ρούχα — κάτι που το κάνει από τα ευκολότερα μέρη στις Κυκλάδες για να ντύσεις ένα ζευγάρι. Τα σκεπαστά καμαρωτά περάσματα δίνουν σύντομες σήραγγες σκιάς με φως στην άκρη, και τα σοκάκια είναι αρκετά στενά ώστε το φόντο να μη γεμίζει ποτέ.

Το φως έρχεται αργά και χαμηλά. Το χωριό βλέπει περίπου δυτικά και νοτιοδυτικά πάνω από την κοιλάδα, οπότε ο κεντρικός δρόμος γεμίζει ζεστό πλάγιο φως τις δύο τελευταίες ώρες του απογεύματος ενώ τα πλαϊνά περάσματα μένουν ψυχρά — η αντίθεση είναι η εικόνα. Τα πρωινά είναι απαλά και καθαρά, αλλά πιο επίπεδα. Στα πεντακόσια μέτρα κάνει αισθητά πιο δροσερά απ' ό,τι στην ακτή, κάτι που το κάνει τη λογική εναλλακτική του καλοκαιριού απέναντι στη φωτογράφιση πάνω στην άμμο.

Πρακτικά: απέχει περίπου τριάντα πέντε λεπτά με αυτοκίνητο από τη Χώρα σε ορεινό δρόμο, και τα αυτοκίνητα μένουν στην είσοδο — το χωριό περπατιέται. Το μάρμαρο, γυαλισμένο από αιώνες βημάτων, γλιστράει ακόμη και στεγνό, άρα ίσια παπούτσια με πρόσφυση. Τα τουριστικά λεωφορεία περνούν αργά το πρωί και έχουν φύγει ώς τις τρεις, ακόμη ένα επιχείρημα υπέρ του τέλους της ημέρας.