Οι Κολυμπήθρες και οι λαξεμένοι από τον άνεμο βράχοι τους

Οι Κολυμπήθρες βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του κόλπου της Νάουσας και δεν μοιάζουν με τίποτε άλλο στην Πάρο. Ο άνεμος και το αλάτι έχουν δουλέψει τον γκρίζο γρανίτη σε στρογγυλεμένες, διπλωμένες μορφές που δείχνουν λαξεμένες παρά διαβρωμένες, και ανάμεσά τους βρίσκονται καμιά δεκαριά μικρές τσέπες άμμου, κάποιες μόλις για δύο ανθρώπους. Το όνομα σημαίνει λεκάνες, και ακριβώς αυτό είναι.

Ο βράχος είναι ο λόγος να φωτογραφίσει κανείς εδώ. Δίνει στη φωτογράφιση σχήμα, κλίμακα και περίκλειση — ένα ζευγάρι μπορεί να καθίσει μέσα σε μια κοιλότητα, να σταθεί σε έναν λείο ώμο πάνω από το νερό ή να πλαισιωθεί μέσα από ένα άνοιγμα στην πέτρα, και κανένα από τα κάδρα δεν μοιάζει με φωτογραφία παραλίας. Επειδή οι μορφές είναι ανοιχτόγκριζες, λειτουργούν και ως τεράστιο φυσικό ανακλαστικό· το δέρμα κρατά λεπτομέρεια ακόμη και σε σκληρό φως.

Ο κόλπος βλέπει περίπου νοτιοδυτικά προς τη Νάουσα, οπότε το απόγευμα είναι η πιο δυνατή ώρα: το φως σαρώνει πλάγια τον βράχο και αναδεικνύει κάθε πτυχή, ενώ η πόλη απέναντι ζεσταίνεται στο βάθος. Η ίδια η δύση γίνεται πίσω από το ακρωτήρι και όχι στο ανοιχτό, οπότε το καλύτερο χρώμα έρχεται αμέσως μετά, καθρεφτισμένο στα προστατευμένα νερά. Τα πρωινά είναι απαλά και ήσυχα, αλλά ο βράχος δείχνει πιο επίπεδος.

Πρακτικά: απέχει δέκα λεπτά με τον δρόμο από τη Νάουσα, ή μια σύντομη βαρκάδα μέσα από τον κόλπο, που είναι και η ωραιότερη άφιξη. Υπάρχει πάρκινγκ από πάνω και μια ταβέρνα. Ο γρανίτης είναι λείος και μπορεί να γλιστράει κοντά στο νερό, ενώ οι κοφτές σκιές που ρίχνουν οι βράχοι το μεσημέρι κάνουν το κέντρο της ημέρας τη μόνη ώρα προς αποφυγή. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο το μελτέμι μπαίνει στον κόλπο — οι βράχοι δίνουν κάλυψη, και γι' αυτό το σημείο αντέχει και τις ανεμώδεις μέρες.