Ο φάρος του Ταινάρου

Ο δρόμος της Μάνης τελειώνει σε ένα μικρό πάρκινγκ πάνω από τη Βάθεια και το Πόρτο Κάγιο, και από εκεί η τελευταία Ελλάδα γίνεται με τα πόδια. Το μονοπάτι τρέχει σαράντα λεπτά πάνω σε παλιά πέτρα, δίπλα από το ψηφιδωτό δάπεδο ρωμαϊκού σπιτιού και τα ερείπια ιερού του Ποσειδώνα, και καταλήγει σε έναν χαμηλό φάρο του 19ου αιώνα σε γυμνό δάχτυλο βράχου, με το Ιόνιο από τη μία, το Αιγαίο από την άλλη και τίποτα νότια ως την Αφρική.

Οι φωτογραφίες εδώ μιλούν για κενό και άκρη. Βάλτε το ζευγάρι μικρό πάνω στη ράχη στη διαδρομή, χρησιμοποιήστε τον φάρο σαν μία κατακόρυφη πάνω στον ουρανό, και γυρίστε από την άκρη για ολόκληρη τη χερσόνησο να χάνεται σε ράχες. Το ψηφιδωτό και το ερειπωμένο εκκλησάκι κοντά στην αρχή δίνουν υφή αν τα ευρέα αρχίσουν να επαναλαμβάνονται.

Πηγαίνετε αργά και υπολογίστε μιάμιση ώρα για τη διαδρομή μαζί με τον χρόνο λήψης· δεν υπάρχει σκιά, νερό ή φωτισμός, οπότε ηλιοβασίλεμα εδώ σημαίνει επιστροφή στο σκοτάδι με φακό. Ο άνεμος είναι ο άλλος περιορισμός — το ακρωτήρι είναι εκτεθειμένο από παντού και μπορεί να φυσήξει αρκετά ώστε το τελευταίο κομμάτι να γίνει δυσάρεστο. Ελέγξτε την πρόγνωση και αποφύγετέ το με μελτέμι.