Το χωριό Ζιά στο ηλιοβασίλεμα

Η Ζιά είναι σφηνωμένη στην πευκόφυτη πλαγιά του Δίκαιου, αρκετά ψηλά ώστε ολόκληρο το δυτικό μισό της Κω να απλώνεται από κάτω: χωράφια, η παραλιακή πεδιάδα, το αεροδρόμιο, μετά η θάλασσα και, σε καθαρό βράδυ, η τουρκική ακτή και η Κάλυμνος πιο πέρα. Το χωριό είναι ένα και μόνο σκαλωτό δρομάκι με πέτρινα σπίτια, βεράντες ταβερνών και μαγαζιά με χειροτεχνήματα, που ανεβαίνει τον λόφο κάτω από πλατάνια.

Φωτογραφικά είναι θέα και προσκήνιο στο ίδιο σημείο. Οι βεράντες στην κορυφή του δρόμου δίνουν ανεμπόδιστο δυτικό ορίζοντα για ευρέα κάδρα, ενώ το ίδιο το δρομάκι προσφέρει λουλούδια, κληματαριές, πέτρινους τοίχους και σκιά για πιο κοντινή δουλειά. Τα πλατάνια είναι το πρακτικό δώρο: μετά από μια μέρα στην επίπεδη, άδεντρη ακτή της Κω, εδώ υπάρχει πραγματικό διάσπαρτο φως.

Η ώρα πριν τη δύση είναι όλο το νόημα. Ο ήλιος πέφτει στο ανοιχτό πέλαγος πέρα από την πεδιάδα, η πλαγιά πίσω από το χωριό γίνεται χρυσή, και η καταχνιά που κάθεται όλη μέρα πάνω από τα χαμηλά αραιώνει καθώς δροσίζει. Μείνετε τα είκοσι λεπτά μετά, όταν ανάβουν οι λάμπες των ταβερνών κατά μήκος του δρόμου και ο ουρανός πάνω από τη θάλασσα μένει πορτοκαλί.

Πρακτικά: το ξέρουν όλοι, και στη σεζόν τα πούλμαν ανεβάζουν γκρουπ για το ηλιοβασίλεμα — φτάνουν περίπου μία ώρα πριν και μαζεύονται στις ψηλότερες βεράντες. Ελάτε νωρίτερα, δουλέψτε το δρομάκι όσο εκείνοι τρώνε, και πάρτε πίσω το σημείο θέας όταν φύγουν. Το πάρκινγκ είναι στη βάση του χωριού και ο δρόμος είναι πραγματική ανηφόρα σε ανώμαλη πέτρα, άρα ίσια παπούτσια· εδώ πάνω κάνει αισθητά πιο δροσερά απ' ό,τι στην ακτή, ευλογία τον Αύγουστο και λόγος για μια ζακέτα την άνοιξη και το φθινόπωρο.