Το ακρωτήρι Ποσείδι και η αμμώδης γλώσσα του στο ηλιοβασίλεμα

Στη δυτική άκρη της χερσονήσου της Κασσάνδρας η στεριά στενεύει και μετά συνεχίζει: μια μακριά, χαμηλή γλώσσα ανοιχτόχρωμης άμμου που καμπυλώνει μέσα στον Θερμαϊκό, με θάλασσα και από τις δύο πλευρές και, στην αρχή της, τον μικρό λευκό φάρο του Ποσειδίου. Περπατήστε πάνω της και δεν υπάρχει τίποτα εκατέρωθεν παρά νερό — κάτι πιο σπάνιο από μια παραλία για να σταθείς μέσα του.

Η σύνθεση γράφεται μόνη της. Ένα ζευγάρι που περπατά τη γλώσσα, ιδωμένο από πίσω και χαμηλά, έχει νερό αριστερά και δεξιά και ουρανό από πάνω, χωρίς καθόλου ακαταστασία στον ορίζοντα· από την πλευρά του φάρου η γλώσσα γίνεται διαγώνια οδηγητική γραμμή. Επειδή η άμμος είναι ανοιχτόχρωμη και υπάρχει νερό και στις δύο πλευρές, το φως ανακλάται από παντού και ακόμη και ο σκληρός ήλιος μένει διαχειρίσιμος.

Με μέτωπο δυτικά, αδιάσπαστο ορίζοντα και τον Όλυμπο ορατό απέναντι στον κόλπο τις καθαρές μέρες, αυτό είναι το καλύτερο ηλιοβασίλεμα της Χαλκιδικής. Ο ήλιος πέφτει σε ανοιχτό νερό και η βρεγμένη άμμος στην άκρη της γλώσσας καθρεφτίζει τον ουρανό για είκοσι λεπτά μετά. Την άνοιξη και το φθινόπωρο το φως είναι καθαρότερο και η γλώσσα άδεια· τον Αύγουστο είναι παραλία για κολύμπι ώς νωρίς το βράδυ και μετά αδειάζει για το κοινό του ηλιοβασιλέματος.

Πρακτικά: η γλώσσα είναι εκτεθειμένη και από τις δύο πλευρές, οπότε ο αέρας είναι κανονικότητα και σκιά δεν υπάρχει καθόλου — υπολογίστε το για μαλλιά και ελαφριά υφάσματα, και πάρτε νερό. Το σχήμα της αλλάζει με την εποχή και μετά από καταιγίδες· με φουσκωμένη θάλασσα η μακρινή άκρη μπορεί να είναι κάτω από το νερό, οπότε ελέγξτε πριν τη στήσετε ως κέντρο ενός βραδιού. Το πάρκινγκ είναι δίπλα στον φάρο και απέχει περίπου μιάμιση ώρα οδικώς από τη Θεσσαλονίκη.